A CANTIGA DO MES

Neste curso imos traballar a tradición oral do noso idioma por medio da música popular e as nosas cancións.

Cada mes aprenderemos una cantiga nova para cantala despois no colexio.

Aquí deixamos a letra e a música das cantigas de setembro e outubro.

Esperamos que vos gusten e animamos a todos/as a apredendelas para que non se perdan.

A CANTIGA DO MES: SETEMBRO

 

A VIRXE DE GUADALUPE

 

Ondiñas veñen,

ondiñas veñen,

ondiñas veñen, e van,

non te embarques rianxeira

que te vas marear. (BIS)
 

 A virxe de Guadalupe,

cando veu para Rianxo, (BIS)

a barquiña que a leva

era de pau de laranxo. (BIS)
 

 Ondiñas veñen,… (BIS)

 A virxe de Guadalupe

cando vai pola ribeira, (BIS)

descalciña pola area,

parece una rianxeira. (BIS)
 

 Ondiñas veñen,… (BIS)

 

 

 

 

A CANTIGA DO MES: OUTUBRO

 A SAIA DE CAROLINA

A saia de Carolina

ten un lagarto pintado,

cando a Carolina baila,

o lagarto dalle ó rabo

 

Bailaches Carolina?

Bailei, si señor.

Dime con quen bailaches?.

Bailei co meu amor

Bailei co meu amor.

Bailei co meu amor.

Bailaches Carolina?.

Bailei, si señor.

 

A Carolina é unha tola

que todo o fai ó revés;

vístese pola cabeza

e íspese polos pés.

Bailaches Carolina?

Bailei no cuartel.

Dime con quen bailaches?.

Bailei co coronel.

Bailei co coronel.

Bailei co coronel

Bailaches Carolina?.

Bailei no cuartel.

 

 

O señor cura non baila

porque ten unha coroa.

Baile, señor cura, baile,

que Deus todo llo perdoa.

  

Bailaches Carolina?

Bailei, abofé.

Dime con quen bailaches?.

Bailei co meu Xosé

Bailei co meu Xosé

Bailei co meu Xosé

Bailaches Carolina?.

Bailei, abofé.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

             

BENVIDOS AO CURSO 2013 - 2014

Ola de novo a tod@s! Desexarvos un bo curso. Como en anos anteriores, faremos moitas cousas e iremos engadindo entradas  no blogue cos vosos traballos.
Dentro de moi pouco teredes sorpresas que vos estamos preparando. 


COMEZAMOS A VIAXE...

REVISTA ESCOLAR 2012-1013

Como remate do curso,

 aquí vos deixamos a versión dixital da nosa revista:
(Premer nela para entrar)

(Tamén se pode descargar en versión PDF

 na páxina web do noso centro)

Como agasallo ao remate do curso deixamos unha páxina web donde podedes atopar todas as publicacións dixitais  dos últimos dous cursos: www.issuu.com/dinalingualope

Moitas grazas a todos e todas  pola vosa colaboración!

FELICES VACACIÓNS!

LETRAS GALEGAS 2013

ROBERTO VIDAL BOLAÑO

O día 17 de maio é o día das Letras Galegas e tódolos anos está dedicado a un escritor ou escritora distinto.

Esté ano o escritor homenaxeado é Roberto Vidal Bolaño: escritor de teatro, actor,....

O telexornal do CPI de Rois ofrecenos a información sobre este dramaturgo:

 



 

BIOGRAFÍA E OBRA:

Roberto Vidal Bolaño naceu en Santiago de Compostela o mesmo ano en que morreu Castelao en Buenos Aires e alí fixo os  seus primeiros estudos.

Estreou a súa primeira peza teatral en 1965, cando só tiña quince anos.

Desde moi novo, con apenas doce anos, comeza a traballar como administrativo nunha empresa de recambios de coches, ata que lle toca ir a Ceuta para facer o servizo militar.

 Entre os anos 1971 e 1973, coñece oficios que van desde os ultramarinos ou o automóbil ata unha axencia de viaxes. Mais as ataduras laboráis non evitan a súa necesidade de formación e enriquecemento artístico e cultural.

 



 A narración de historias con personaxes en movemento que se exhiben en toda a súa complexidade ante os ollos de todos parece fascinalo especialmente. O mundo do cine e o das representacións teatrais, manterano sometido ás súas luces e aos seus modos narrativos para sempre.

A súa formación intelectual íase configurando tamén nos estudos que en horario nocturno seguía no Instituto Xelmírez,  coa intención de conseguir o título de bacharelato elemental para poder matricularse na Escola Oficial de Cine de Madrid.

Foi un proxecto truncado, pois uns anos despois, cando estaba disposto a ingresar na Escola, esta pechou. Non lle quedou máis remedio que ir adquirindo a súa formación cinematográfica  a base de ver moito bo cine e tamén de tomar clases prácticas dos mellores mestres posibles.

 No ano 1964 asiste ás sesións do cineclub da Asociación Fotográfica Compostelana, onde toda a súa intuición narrativa e dramática se alicerza xa cun coñecemento máis directo dos grandes mestres do cinema universal. Toda esta amálgama de coñecementos e experiencias debuxa unha pegada resistente en cada un dos textos que Roberto Vidal Bolaño nos deixou. Nada do seu teatro se entendería sen o seu amor polo cine. Roberto sempre recoñeceu que en realidade o seu desexo era ser director, pero a ausencia dunha industria audiovisual fixo imposible isto.

A súa condición de asalariado e de home en proceso de formación relaciónao, sendo aínda un neno, coas Xuventudes Obreiras Cristiás que constituíron a sua porta de acceso á militancia sindical e política antifranquista. Precisamente, a súa primeira peza teatral, O Xogadeiro, estréaa Roberto Vidal Bolaño no colexio Placeres de Marín, durante a celebración do Día do Aprendiz programado por esta organización obreira. 

 Comeza así a historia do autor máis prolífico da nosa literatura, do dramaturgo esencial do noso teatro, do cineasta que dirixiu teatro porque non puido facer cine.

No ano 1971, entra en contacto có Equipo Lupa donde Vidal Bolaño atopa formas do teatro popular, o que lle permite adquirir un gran coñecemento da cultura popular galega e das súas representacións parateatrais. Tamén lle serve para para tomar contacto con dramaturgos como Bertolt Brecht, por quen sempre sentirá unha admiración especial que o levará mesmo a armar a súa Ópera de a patacón (1994).

 

 



Sempre que puido, participou en proxectos audiovisuais, ben como actor, ben como guionista, ben como creador, e esa era a súa forma de satisfacer a necesidade dun audiovisual galego, dun Cine Nacional que nos servise como expresión cultural.

Son moitos os proxectos que Roberto Vidal Bolaño transfigurou en linguaxe audiovisual. A maior parte deles non puideron cristalizar.  Ninguén, quitada algunha excepción, recorreu a el como guionista nin como director. A subalternidade audiovisual galega e o seu sometemento ao mercado impediron que Roberto Vidal Bolaño lle ofrecese a un Cinema Nacional o que lle ofreceu ao teatro e á literatura dramática.

 A lingua galega non foi protagonista do campo audiovisual como o foi e o será do teatro e a literatura. E da relación entre o teatro e a lingua é responsable maior Roberto Vidal Bolaño, cuxa importancia histórica é semellante á dos nosos poetas do Rexurdimento coma Curros, Rosalía ou Pondal.

Non foi o del un labor realizado en solitario, nin é o primeiro autor de textos teatrais en galego, pero o seu traballo de máis de trinta anos moi frutíferos fixo posible que a dramaturxia galega sexa tamén, coma a literatura, territorio independente.

 



 En 1974 entra a traballar nunha oficina bancaria de Compostela, pero xa dá pasos cara á súa profesionalización no teatro. Crea con Xaquín García Marcos o grupo de teatro Antroido e dirixe en 1975 o espectáculo Amor e crimes de Xan o Panteira, de Eduardo Blanco-Amor, no que participa tamén como actor.

Un ano despois, chega Laudamuco, señor de ningures, aquela reflexión sobre as formas do poder tan próxima ao esperpento, que recibirá o Premio Abrente. A peza publicarase en 1977, canda as Ledaíñas pola morte do Meco.



En 1976, casa con Laura Ponte, unha das nosas máis grandes actrices. Roberto Vidal Bolaño vive unha fase dunha intensa actividade teatral e creativa. Son os primeiros anos dun teatro galego nos que Vidal Bolaño é figura dinamizadora e protagonista das montaxes máis sobranceiras como director, como dramaturgo e tamén como actor.

Pero entre o ano en que se crea o grupo Antroido e o da creación do Centro Dramático Galego (1984), hai unha manchea de obras que lle dan corpo á nosa dramaturxia e empezan a facer posible que hoxe poidamos falar dunha literatura dramática plenamente activa no campo literario galego.

  

En 1977, Roberto Vidal Bolaño é despedido da entidade bancaria na que traballaba. Esa incidencia laboral tamén determinará a intensidade e a insistencia da súa dedicación ao teatro. Memoria de mortos e ausentes (1978), Antroido na rúa (1978), Ruada das papas e do unto (1981), Touporroutou da lúa e do sol (1982) ou Romance dos figos de ouro (1983) son algúns dos seus espectáculos durante o dito período.



 

Neses anos destaca sobre todo a estrea, un 16 de maio de 1978, do citado Laudamuco, señor de ningures, no Colexio La Salle de Santiago, dirixido por Eduardo Alonso, no que Roberto é actor protagonista. E tamén a estrea en 1980 do seu texto Bailadela da morte ditosa, un espectáculo do Teatro do Estaribel con dirección de Eduardo Alonso, que recibiría ese mesmo ano o Premio Abrente.
 

 

En 1983, Roberto Vidal Bolaño regresa a unha das súas actividades recorrentes: a dramaturxia sobre textos doutros autores da literatura galega. Estrea en 1983 Percival e outras historias de X.L. Méndez Ferrín, producido por Teatro Antroido, no que participa ademais como actor protagonista e director. O Percival de Roberto Vidal Bolaño, un espectáculo multidisciplinar no que se combinan actores con bonecos e se acompaña con música e proxeccións, vai recadando un éxito notable en Galicia e fóra. Consegue un importante número de representacións e tamén recada polémica tanto pola súa proposta estética como pola súa liña política.

Roberto Vidal Bolaño nunca esquivou expresarse sen censuras, construíndo a súa arte coas ferramentas máis ousadas, en claro compromiso sempre con ela e mais coa realidade, cos pobres, cos derrotados e cos excluídos, fosen individuos, fosen pobos.

O mesmo ano da creación do Centro Dramático Galego, Roberto Vidal Bolaño escribe e dirixe Agasallo de sombras, unha visión desmitificadora e densa arredor de Rosalía de Castro e da súa relación con Manuel Murguía. A obra, poética, fermosa e dura a un tempo, é a segunda montaxe do CDG. E, curiosamente, o que debería de ser o inicio dunha colaboración estreita, continua e mutuamente enriquecedora entre o noso centro dramático nacional e o autor, director e actor, acabou por ser o principio dun período en que o dramaturgo sufriu certo distanciamento do ámbito teatral e participou máis continuadamente nalgunhas actividades da industria audiovisual.

A razón non foi unha escolla persoal de Vidal Bolaño, senón a consecuencia dunha polémica que mantivo con representantes do poder político. Roberto Vidal Bolaño foi consecuentemente belixerante na defensa non só do teatro nacional senón do propio centro dramático, e iso custoulle verse apartado da posibilidade de seguir colaborando coa institución durante unha boa temporada. Foi vetado polo poder político. O seu Caprice des Dieux, un monólogo estreado en 1985, escrito e interpretado por el, é unha visión profundamente crítica do teatro galego e dos seus personaxes.



Esta experiencia convídao a tomar distancia respecto ao teatro institucional. Así, sen abandonar a escrita nin o espectáculo teatral, a súa participación en proxectos audiovisuais vai tomando máis corpo. E será no sector audiovisual no que atope, ata o ano 1991, en que obtén o Premio Álvaro Cunqueiro con Saxo Tenor, a súa principal fonte de ingresos.

No ano 1985, nace a Televisión de Galicia, e con ela empeza a andar o xermolo das primeiras industrias audiovisuais. Entre elas, a da dobraxe de películas ao galego. Roberto Vidal Bolaño participa como actor, director de sala e director artístico da produtora CTV-Galaxia.
 

Durante eses anos de traballo para a industria audiovisual, ensaiou a posibilidade de elaborar produtos que puidesen constituírse nun xermolo contemporáneo da industria cinematográfica, por iso proxectou diversas propostas de produción para a televisión pública. Así, contra 1987 escribe e dirixe Novo de Parmuíde, película baseada en relatos de Álvaro Cunqueiro. Pero tamén contribúe como actor noutros proxectos, como Sempre Xonxa (1989), de Chano Piñeiro, película fundacional do noso incipiente cinema nacional, ou como a serie emitida pola TVG Os outros feirantes (1989), baseada en textos da obra homónima de Álvaro Cunqueiro.
 Por esa época, comeza tamén a rodaxe do episodio piloto da serie Morosos Varios, que el mesmo escribe e dirixe.
 Durante todos eses anos, desde a creación do CDG ata que funda en 1992 con Belén Quintáns a compañía Teatro do Aquí, o teatro non deixa nunca de estar na cerna das súas actividades creativas, pero inviste moitos esforzos en proxectos para un campo audiovisual galego que non quixo ver nel máis ca o excelente actor que tamén era.  Por iso, a participación do noso dramaturgo en producións audiovisuais foi máis importante como actor.

 Ata que no ano 2001 participa como guionista e como actor na miniserie Un Mundo de Historias, unha produción da TVG consistente na adaptación de relatos da nosa literatura. Roberto Vidal Bolaño encargouse da adaptación de "Cara de Lúa", de Ánxel Fole, e de "O noxo" de Eduardo Blanco-Amor.
Durante o seu período de maior actividade audiovisual, Roberto seguiu escribindo, dirixindo e producindo teatro. Cochos (1986) é talvez a súa peza máis salientable, aínda que tamén cómpre destacar a súa dirección da adaptación da Salomé de Oscar Wilde.

 

Roberto Vidal Bolaño sepárase de Laura Ponte no ano 1988. En 1992 volve casar, desta volta con Belén Quintáns, que sería a súa compañeira ata o derradeiro momento, non só no plano persoal, senón tamén no profesional. Con ela funda ese mesmo ano a compañía Teatro do Aquí, coa que Roberto Vidal Bolaño, con Belén como produtora, poñería en escena tal vez o máis poderoso da súa inxente produción dramática.

Un ano antes, en 1991, conseguía o Premio Álvaro Cunqueiro coa súa obra Saxo Tenor, unha peza dramática de clara raizame cinematográfica. Entre ese ano e o ano da súa morte, en 2002, Roberto, sen abandonar de todo a súa conexión co mundo audiovisual, sobre todo como actor e esporadicamente como guionista e director, reintégrase con plenitude ao campo teatral. Son, talvez, os seus anos máis produtivos, non só como dramaturgo, tamén como actor, director, iluminador, etc.

 


Dese mesmo ano 1992 é Días sen gloria, que obtén o Premio Rafael Dieste e queda finalista do Premio Nacional de Literatura. Tamén saen ás librerías algúns dos seus textos xa clásicos, como Bailadela da morte ditosa, Agasallo de sombras ou Cochos.



En 1993 dirixe para a súa compañía Saxo Tenor. O espectáculo é probablemente a primeira grande produción do teatro galego independente. O texto será publicado por Edicións Xerais de Galicia. Tamén estrea coa mesma compañía Días sen gloria, na que participa como protagonista.
En 1994, Roberto Vidal Bolaño recibe o primeiro premio do certame Camiño de Santiago de Teatro Profesional por unha obra que necesariamente ía levantar polémica: As actas escuras. Era o derradeiro decenio do século XX, pero preguntarse pola verdade e as súas formas, pola relación entre a relixión e a ciencia, pola razón e a fe, pola certeza dunha investigación ocorrida no século XIX arredor do que realmente garda a tumba do Apóstolo de Compostela tal vez non era a mellor maneira de gañar a aprobación do poder político.

As actas escuras sufriron un proceso que as condenou ao silencio. O texto non chegou á edición ata 1997, cando a AS-PG o publica nun volume colectivo. Máis tarde, xa falecido Roberto, o Concello de Santiago e A Nosa Terra farían unha fermosa edición conxunta con ilustracións de Pepe Carreiro. As actas escuras tampouco sairían ao escenario ata máis de quince anos despois, nun espectáculo para o CDG. Roberto non puido chegar á estrea.

 A literatura de Roberto Vidal Bolaño non deixou nunca de dar voltas iradas e críticas ao redor do poder e as súas múltiples formas. As actas escuras son un episodio máis desa brillante carreira literaria, nesta obra, Roberto Vidal Bolaño móstrase coma un dos escritores máis sobranceiros e profundo da nosa literatura.

 
Sería interminable unha relación exhaustiva de todos os seus textos, estreas, premios e galardóns diversos nos últimos dez anos da súa vida. Abonde con lembrar algunhas outras das pezas cimeiras da súa literatura, e da literatura galega, como Rastros, estreada en 1998, Doentes, Premio Rafael Dieste en 1997, Anxeliños (1997), Criaturas (2000), A burla do galo (2000), Mar revolto (2001) ou Sen ir máis lonxe, un monólogo estreado en 1999 e publicado en 2002 na revista A Trabe de Ouro, dirixida por X.L. Méndez Ferrín.

 Tamén deixou o seu labor como dramaturgo na adaptación e dirección dalgunhas obras doutros dos nosos autores senlleiros. Entre elas, cómpre destacar a súa montaxe do texto de Daniel Cortezón Xelmírez ou a gloria de Compostela (1999) e a Rosalía de Ramón Otero Pedrayo.

 Esta derradeira fase da súa vida foi tan prolixa en textos e montaxes teatrais coma en merecidos premios, non só como autor, senón tamén como actor, como director, como escenógrafo e mesmo como iluminador. Era o constante e merecido recoñecemento a unha figura capital do noso teatro e da nosa literatura.

No ano 2002, a compañía Teatro do Aquí estrea Animaliños, unha montaxe na que Vidal Bolaño non só achega o texto, senón tamén a dirección, o espazo escénico e a iluminación. É o seu derradeiro traballo dramático.

O 11 de setembro, pouco despois da publicación do monólogo Sen ir máis lonxe, a enfermidade levouno. Morreu en Compostela. Só tiña 52 anos, e deixaba unha obra tan intensa e xenial como numerosa, una gran obra dramática e un compromiso humano e vital inesquecible.

Resume do texto escrito por Antón Dobao para a Real Academia Galega

 

ORACIÓN AO APÓSTOLO

 

 

 

 

DEIXAMOS AQUÍ ENLACES QUE NOS PERMITEN

UNHA NOVA VISIÓN DE VIDAL BOLAÑO

PARA OS MÁIS PEQUENOS

(premer para abrir o enlace) 

 

 ESPIRITO VIDAL BOLAÑO 

VIDAL BOLAÑO POR NEN@S

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



EN GALEGO CON HUMOR!

<!--[if !vml]--><!--[endif]-->

                                  ESTAMOS RECOLLENDO CHISTES EN GALEGO

QUE NOS FAGAN SORRIR OU RIR CANDO OS LEMOS.

LOGO PODEMOS CONTALOS

PARA MELLORAR A NOSA EXPRESIÓN ORAL E PASALO BEN

  

OS PRIMEIROS CHISTES¡

1.  "UN MOSQUITO NO...VIÑO"

O outro día estaba eu nun bar e escoitei a un señor:
- Oia, camareiro! Tróuxome un mosquito "no viño"!
E o camareiro respondeulle:
- Perdoe señor, pero é que hoxe non lle temos mosquitos "velliños"!

2. "HAI CEN...TOLAS"

Dúas mozas pasan diante dun restaurante e len un letreiro que anuncia " AQUÍ HAI CENTOLAS".
Nisto unha mira para a outra e dille:
- Non oh, contigo xa hai cento unha!

3. "NEURÉTICO E QUE TOME UN DIURÓTICO"

Chega un home á casa dunha visita médica e a súa dona dille: - Pódese saber que che dixo o médico
- Que ando un pouco neurético e que tome un diurótico.

4. "O XAMÓN ENFERMO"

Unha nai dálle ao seu fillo un bocadillo de xamón e o rapaz di:- Non, mamá, iso non o como que o xamón está enfermo!
- Vaiche Boa, Vilaboa! Estache de marabilla. Pero, por que dis iso?
- Non, non! Que lle oín dicir antes á avoa que aínda non che estaba ben curado!

5. "UN HOME TAN LENTO... TAN LENTO... "

Era un home tan lento... tan lento... tan lento...,
que correu nunha carreira el só e quedou o segundo.

6. "QUE LLE DI A CEBOLA Á COCIÑEIRA?"

- Que lle di unha cebola á cociñeira?

- Es tan hipócrita, que despois de cortarme, aínda por riba choras!!!

7. "POR QUE OS LOUCOS VAN DE GATIÑAS...?"

- Por que os loucos van de gatiñas polo centro comercial?

- Para buscar prezos baixos.

8. "UN VOLCÁN CHAMA Á SÚA NAI..."

Era unha vez un volcán que había pouco que nacera, estaba empezando a falar e chamaba á súa nai:

-Magmá, magmá!!!!

9. "UN QUE SE VESTÍA TAN MAL... TAN MAL..."

Era un home que se vestía tan mal, pero tan mal, que lle chamaban a caixa forte.

- Por que?

- Porque non había quen lle atopase a combinación.

10. "UN VAMPIRO CON POUCA VISTA"

Un vampiro atópase con outro, que leva a boca chea de sangue, e dille:

-¡OES!! ¿Onde conseguiches todo ese rico sangue fresco???

-Boh !! Ves aquel muro de cemento de alí?

-Si

-Pois eu, non o vin!!!!!!!!

11. "UN TAN, TAN, TAN, TAN... PERO TAN, TAN, TAN... QUE O CHAMABAN CAMPÁ"

"Unha vez era un tan, tan, tan, tan, tan, tan, tan, tan, pero tan, tan, tan; que o chamaban campá."

12. "CAMAREIRO, QUE TEÑEN DE ENTRADA?"

"-Camareiro, que teñen de entrada?

-Pois unha porta de vidro, señora."

13. "MAMÁ, PICOUME UNHA SERPE"

-Mamá, mamá, picoume unha serpe.

-Cobra, fillo?
-Non mamá, gratis."

14. "POR QUE SE SUICIDOU O LIBRO DE MATE?

"Por que se suicidou o libro de matemáticas? Porque tiña moitos problemas.

A COLLEITA DE CHISTES DO COLE¡

15.- “CHINO POBRE”

- Cal é o chino máis pobre?

- Chinun Chentavo!                                   

                                  Xoel Díaz 2ºB

16.- “O ANIMAL”

- Unha rapaza estaba có seu noivo comendo nun restaurante....e atopou unha mosca no prato.

- Camareiro!!   Saqueme este animal de aquí!!

- E sacou a patadas ao noivo!                     

                                   Xoel Díaz 2ºB

17.- “O GALEGO”

- Que fai un galego, vestido de vampiro, conducindo un tractor?

- Sembrar o pánico!                          

                             Gabriel Torres 2ºB

18.- “AS PULGAS”

- Dúas pulgas saían do cine e dille unha á outra:

- Vamos andando ou collemos un can??         

                             Luis Montero 2ºB

19.- “O ELEFANTE E A PULGA”

- Que diferencia hai entre unha pulga e un elefante?

- Que o elefante pode ter pulgas!.... e a pulga non pode ter elefantes!!                                      

                            Ricardo Piñeiro 2ºB

 20.- “O VAMPIRO”

- Que lle di un vampiro a outro?

- Imos tomar o sol!

- Non!!!!   Os vampiros morren co sol!!!           

                            Noa Otero 2ºB

21.- “A FAME”

- Linguaniña!...Linguaniña!....por que tes unha mazá na man?

- Pois...porque teño fame!!!                 

                         Naiara Taboada  2ºB

22.- “A BICI”

- Sabes?....O meu irmán anda desde os catro anos na bici...

- Pois xa debe estar moi lonxe....              

                             David Peso 2ºB

 23.- “O ENFERMO”

- Doutor!....Doutor!.....non como, non bebo e non durmo!....Que teño?

- Pois ten fame, sede e sono!                    

                             Sara Crespo 2ºB

24.- “OS MALOS CHEIROS”

- Que lle di unha nádega a outra?

- Que mal cheira no corredor                            

                               Arón 2ºB

25.- “OS TRES CÉNTIMOS”

Unha nena dille ao seu pai:

- Pai, dasme tres céntimos?

O pai contesta:

- Para que queres tres céntimos?

- Para ese pobre que está pedindo......

- Xeados a tres céntimos!! Sabor morango, tona e lascas de chocolate!!

E o pai dille:

- Filla, ese señor vende xeados e..... non che vou comprar un!!!!   

                                                        

                                  Ángel Río 2ºB

 26.- “A INTERESADA”

.- Mamá!.....Mamá!.....no colexio chámanme interesada...

.- Por que?

.- Se me das 10 euros dígocho!                          

                                    Hugo 2ºB

 27.- “OS PEIXES”

Un peixe dille a outro:

.- Que fai o teu pai?

O outro contestalle:

.- Nada, e o teu?

- Nada tamén!                                    

                                Miguel Puente 2ºB

 28.- “NOTICIAS FRESCAS”

.- Por que os o xornal no conxelador?

.- Para ter noticias frescas!!                   

                             Desireé Müller 2ºB

 29.- “O XABÓN”

Un señor dille a outro:

.- Oes! Pásame o xabón!!

E o outro contestalle:

.- Non tes un?

.- Si, pero é para pelo seco e eu xa o mollei!!           

                                  Noa Viñas 2ºB

 30.- “AS PAPEIRAS”

.- Doutor!....Doutor!....Teño papeiras!!

.- Pois teña 100 duros máis e xa lle da para plátanos!!!!!

                                  Miguel Pájaro 2ºB

31.- “OS DEBERES”

.- Nai, na escola o mestre fixo unha pregunta e eu fun o único que contestei!

.- En serio? fillo! e que foi o que preguntou? O meu neno fermoso!!!

.- Preguntou: quen non fixo os deberes?         

                                Mar Urdiales 2ºC

 32.- “O COCIÑEIRO”

Era un cociñeiro tan feo, tan feo, tan feo,.......que facía chorar ás cebolas!!                                          

                              Mar Urdiales 2ºC

 33.- “A SOGRA”

Van dous amigos pola rúa e un dille ao outro:

.- Onte chamoume a miña sogra.....

.- E que te chamou?

.- De todo!!!!!                                                

                                 Eva Trigo 2ºC

 34.- “XOGOS OLÍMPICOS EN GALICIA”

O alcalde ten que dar un discurso:

.- O....O....O....O.....

.-  Non, señor alcalde! Os aros olímpicos non se leen!!!

                            Irina Rivas 2ºC

 35.- “DOUTOR! DOUTOR!”

.- Doutor! ...Doutor¡!...non como, non bebo, non durmo,...que teño??

.- Pois tes fame, sede e sono.....                        

                                 Mar  Urdiales 2ºC

36.- “LABRADOR CHINO”

.- Como se chama un labrador chino?

.- Si Sacho Sudo!!                                                             

                                Brais González 3ºA

37.- “A HERBA”

.- Que lle di un feixe de herba a outro?

.- Estamos apañados!!!!                                 

                              Brais González 3ºA

38.- “A BURRA”

Vai un galego a Castilla e estaba un home cunha burra, e o galego pasou por detrás da burra mirando para ela.

Entón, díxolle o home:

.- Pase tranquilo que é segura!

E dixo o galego:

.- Que é segura?...a burra ou a patada que me vai dar?.....

                               Nerea Arce 3ºA

 39.- "MEMORIA DE PEIXE"

Que lle di un peixe a outro?

Peixe 1.- Sabes que temos dous segundos de memoria?

Peixe 2.- Que?

Peixe 1.- Que de que?                          

                         Ana Mª Fernández 3ºA

40.- "O MOSQUITO"

Dille o fillo ao pai:

.- Meu pai! Picoume un mosquito!!!!

.- Pois mátao!!!

.- Non!! Que agora leva o meu sangue!!!                 

                                  Gael Calvo 3ºA

41.- "O XEADO"

.- Nai!..Nai!...Podesme dar dous euros para un pobre home que está berrando na rúa?

.- Pois claro!...Que corazón máis grande tes!!! E que berra ese home?

.- Xeados a dous euros!!                           

                             Brais González 3ºA

                

42.- "A REDACCIÓN"

.- Nai!...Nai!...a miña redacción conmoveu á mestra!

.- De veras?

.- Si!...,díxome que daba pena!                

                         Andrea González 3ºA



43.- "CHISTE"

Isto é un can que se chama chiste, morreu o can e acabouse o chiste.......................3ºB

44.- "NENO FEO"

Un pai vai recoller ao seu fillo recén nacido ao hospital e pregunta:

.- Onde está o meu fillo?

.- Como se chama?

.- Genaro Genaro

.- Genaro....Genaro.....non, non está, suba á seguinte planta!

O pai sube e le nun cartel: "NENOS FEOS", pregunta e lle responden o mesmo.

Sube á terceira planta e le nun cartel: NENOS MOI FEOS". O pai pregunta o mesmo e respóndellen o mesmo.

Sube á última planta e nun  cartel pon:

"GENARO O MÁIS FEO"                           

                         Pablo Fernández 4ºC

 45.- "PEIDOS"

Dille un neno á nai:

.- Nai, os peidos pesan?

.- Non!

.- Entón.....cagueime!!!                              

                       Pablo Fernández 4ºC

46.- "MONSTRO VERDE"

.-Que fas se ves un mostro verde?

.- Esperar a que madure!!!                           

                       Pablo Fernández 4ºC

47.- "CUEIROS"

.- Por que os galegos lles cambian os cueiros aos nenos unha vez ao mes?

.- Porque na caixa pon ata 9 kilos!!!                  

                            Daniel Váquez 4ºC

48.- "OS ELEFANTES E AS CEBRAS"

.- Como entran 5 elefantes nun coche?

.- Abrindo a porta!!

.- Como entran 5 cebras no mesmo coche?

.- Sacando aos elefantes!!                           

                      Daniel Vázquez 4ºC

49.- "AS BATERÍAS"

.- Cal é o letreiro máis lido polo Nadal?

.- Non inclúe baterías!                               

                             Daniel Vázquez 4ºC

50.- "O LEITE"

.- Por que os galegos cada vez que mercan leite o abren no mesmo supermercado?

.- Porque no envase di: "ABRA AQUÍ"            

                               Daniel Vázquez 4ºC

51.- "NOME E APELIDO"

A un home detéo a policía e dille:

.- Deme o seu nome e apelido!

.- Está louco!! e eu, despois, como me chamo??

                              Daniel Vázquez 4ºC

52.- "O FEO"

Un neno foi a un concurso de feos, e era tan feo....tan feo...., que o xurado díxolle que non quería profesionais! 

                                   Ainoa 4ºC

53.- "O ASTRONAUTA"

.- Cal é o colmo dun astronauta?

.- Que lle pase preto unha estrela e non lle asine un autógrafo!!

                              Carla Campos 4ºC

54.- "NENO BAIXO"

.-Era un neno tan baixo...tan baixo....tan baixo.....que a cabeza cheiráballe a pes!!                                       

                                Carla Campos 4ºC

55.- "A CULLERIÑA"

.- Que lle di unha culleriña ao azucre?

.- Vémonos no café!!                                   

                                Carla Campos 4ºC

56.- "O MATEMÁTICO"

.- Cal é o colmo dun matemático?

.- Que bote unha planta e lle saia unha raíz cadrada!!

                                 Carla Campos 4ºC





  57.- "O SAL"

.- Sabes por que os parvos cando entran na cociña saen?

.- Porque ven o bote do sal!!!                           

                            David Pérez 5ºB

58.- "O PEIDO"

Van un español, un francés e un inglés nun helicóptero e o piloto di:

.- Hai que soltar peso que nos imos estrelar!!

Vai o francés e solta unha navalla.

Un señor pola rúa pregunta:

.- Neniña!..Neniña!..por que choras tanto?

.- Porque caeu unha navalla do ceo e matou o meu gato!...

O inglés soltou un coitelo e o señor da rúa pregunta:

.- Neniña!..Neniña!..por que choras tanto?

.- Porque caeu un coitelo do ceo e matoume o can!...

Vai o español e soltou unha granada e o señor da rúa pregunta:

.- Neniño!..Neniño!..por que te ris tanto?

.- Porque a miña avoa tirouse un peido e esborrollou toda a casa!!!                                                     

                               Pablo Mella 5ºB

59.- "ÁRBORE E BORRACHO"

.- Cal é a diferencia entre unha árbore e un borracho?

.- Que o borracho empeza pola copa e acaba polo chan......e que a árbore empeza polo chan e acaba pola copa!!    

                                  Ainoa 5ºC

Candela Carrasco 5ºC

60.- "O EGOÍSTA"

.- Cal é o colmo dun egoísta?

.- Comerse os mocos detrás da porta...para que ninguén lle pida?                                                                   

                           Ismael Aguirre 6ºA

 61.- "O PE"

Entran dous homes nun ascensor e un pregunta:

.- Que piso?

.- O meu pe!!!                                                 

                                 Ana Díaz 1ºB

63.- "UVA MORADA"

Que lle di unha uva uva verde a outra morada?

.- Respiiiiiiiira!!!!                                             

                                Ana Díaz 1ºB

 64.- "AS VELLAS"

Dille unha vella a outra:

.- María!....caeche a baba!

.- Non importa....teño máis!!                              

                            Ana Díaz 1ºB

 65.- "A AVOA"

.-Pai!...Pai!...vou casar coa avoa!

.- Como vas casar coa miña nai?

.- Pois ti casaches coa miña nai e eu non dixen nada!!

                           Antía Rodríguez 2ºA

66.- "JAPÓN"

.- Cal é o país que ri e estoupa?

JAAAAAAPOOOOOÓN!!                            

                             Antía Rodríguez 1ºB

 67.- "A TELE"

.- Nai,...podo ve-la tele?

.- Claro que podes ir ve-la tele......pero apagada!!!!

                               Antía Rodríguez 1ºB

68.- "OS DE BELÉN"

.- Sabes como se chaman os que viven en Belén?

.- Mmm.......belencianos?

.- Non!    figuriñas!!                                 

                           Antía Rodríguez 1ºB

GRAZAS

POR ESTES CHISTES

 TAN DIVERTIDOS!